|
Μετά
από πέντε στείρες και «σκληρές» από
κάθε άποψη χρονιές πανηγυρίζει και πάλι την
κατάκτηση του τίτλου. Πολλοί, ακόμα και οι ίδιοι οι οπαδοί
της δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι (πραγματικά)
κατάφερε η ομάδα τους. Μέχρι κι αυτός ο Κετσπάγια το
ομολόγησε, «ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι
καταφέραμε»... Μια «Κυρία» uber alles που από το «ναδίρ»
έφτασε στο «ζενίθ» και έχει κάθε λόγο και δίκαιο για να
πανηγυρίζει. Οι πρωταγωνιστές, τα γεγονότα και οι λόγοι που
έφεραν την Ανόρθωση στην πρωτοκαθεδρία του ποδοσφαιρικού μας
γίγνεσθαι ήταν πολλά. Σε μια «compact» συσκευασία επιλέξαμε
το «top ten» του κοκτέιλ τίτλου που σέρβιρε και απολαμβάνει
με κάθε δικαίωμα η νέα πρωταθλήτρια Κύπρου.
1. Τιμούρ Κετσπάγια
Και τι δεν λέχθηκε, και τι δεν γράφτηκε για τον φαλακρό.
Μοναδική και αξεπέραστη προσωπικότητα, τόσο ως
ποδοσφαιριστής, όσο και ως άνθρωπος. Με «τα πάνω του» και
«με τα κάτω του» (ειδικά όταν δε συγκρατεί τα νεύρα του).
Ήταν βέβαια πολύ και μεγάλο το φορτίο που του ανάθεσαν να
κουβαλήσει και ως άνθρωπος κάποιες στιγμές δεν άντεξε και
αντέδρασε με άκομψο μεν τρόπο, αλλά με κάμποση δόση δικαίου.
Για τα κατορθώματά του εντός αγωνιστικού χώρου, δεν έχουμε
πολλά να πούμε. Πρόκειται γι' αυτά που μιλά όλη η Κύπρος.
Στα 38 του χρόνια ο Τιμούρ Κετσπάγια απέδειξε αυτό που
δήλωσε σε παλαιότερη συνέντευξή του: «Αν ήθελα μπορούσα να
συνεχίσω να αγωνίζομαι σε ψηλό επίπεδο». Αντ' αυτού επέλεξε
και επέστρεψε για περισσότερους από έναν καλούς λόγους στην
Ανόρθωση για να τελειώσει μια δουλειά που την άφησε... μισή,
όταν έφευγε το καλοκαίρι του '94 για την ΑΕΚ κι από 'κει στη
Νιούκασλ, τη Γουλβς και την Νταντή. Τώρα που την ολοκλήρωσε
μπορεί να ηρεμήσει και να ξεκινήσει για καινούργιες
κατακτήσεις, ίσως ακόμα μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές
(βλ. Champions League).
2. Το alter ego
Η παρουσία στην ομάδα ποδοσφαιριστών με μεγάλη προσωπικότητα
έδωσαν στην Ανόρθωση ένα επιπλέον ατού, που καμία άλλη ομάδα
δεν είχε. Κι αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με την ικανότητα,
το ταλέντο και το πόση μπάλα ξέρει ο Κετσπάγια, ο Κινκλάντζε,
ο Χάμπερ ή ακόμα και ο Βόουτερ. Οι ποδοσφαιριστές αυτοί
εκτός του ότι αποτελούσαν «πονοκέφαλο» για κάθε αντίπαλο,
ενέπνεαν και τους συμπαίκτες τους, αφού γνώριζαν πως μια
κίνηση τους, μια ενέργεια τους ήταν ικανή να φέρει την ολική
ανατροπή. Όπως για παράδειγμα αυτό που έγινε στην Πάφο με
την «Κυρία» στις καθυστερήσεις να μετατρέπει το 0-2 σε 3-2 ή
πάλι τις τρεις (στις τέσσερις) ενέργειες του Κετσπάγια στο
ντέρμπι τίτλου με τον ΑΠΟΕΛ, που απέφεραν ισάριθμα γκολ. Και
προσέξτε μιλάμε για ποδοσφαιριστές που δεν είναι και το πιο
εύκολο πράγμα στον κόσμο για να μπορέσει κάποιος είτε να
τους βάλει σε «καλούπια», είτε να τους αλλάξει συνήθειες και
τρόπο παιχνιδιού (άλλη μια προσωπική επιτυχία του Κετσπάγια).
3. Ανδρέας Παντελή
Στην αρχή κανένας δεν τον ήξερε, μόνο όσοι ήταν του...
σπιτιού (της Ανόρθωσης). Ο Ανδρέας Παντελή, άνθρωπος χαμηλών
τόνων, μπορεί να μην γεμίζει σε πολλούς το μάτι, αλλά ήταν
αυτός που μετά τον Κετσπάγια κράτησε όρθια την «Κυρία», σε
μια προαγματικά πολύ δύσκολη περίοδο. Οφειλές δεξιά, οφειλές
αριστερά, όποιον έβλεπε μπροστά του τον έβλεπε με" ανοικτή
παλάμη. Και μέσα σ' όλα τ' άλλα είχε να σκέφτεται και να
πρέπει να κάνει τον προγραμματισμό για τη νέα περίοδο. Όπως
ο ίδιος μου αποκάλυψε, «ξεκινήσαμε τη χρονιά με ένα
προϋπολογισμό £ 800.000, εκ των οποίων οι £140.000 ήταν για
τα τρέχοντα έξοδα». Με άλλα λόγια το συνολικό ποσό για
μετεγγραφές, προπονητές και σία δεν ξεπερνούσε τις £
660.000!
Ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν έκανε πίσω. Αντίθετα κοίταξε
στα μάτια το πρόβλημα, έχοντας βασική προτεραιότητα να βάλει
φρένο στα προβλήματα, να τα ελέγξει, έστω και αν κάποια
στιγμή παραδέκτηκε πως «δεν ξέρουμε καν αν κάποια στιγμή η
κατάσταση θα ξεφύγει από τον έλεγχο μας». Από τη στιγμή,
λοιπόν που δεν έφυγε μέχρι τώρα δεν προβλέπεται να ξεφύγει
από δω και πέρα. Γιατί ο τίτλος, η επιτυχία, η Ευρώπη
φέρνουν λεφτά. Πολλά λεφτά. Και ο Ανδρέας Παντελή μπορεί
πλέον να κυκλοφορει και να μην γίνεται δακτυλοδειχτούμενος
για την σχιζοφρενή απόπειρα να αναλάβει την προεδρία της
Ανόρθωσης. Στην κατάσταση που βρισκόταν φυσικά...
4.The team spirit
Η σκηνή και η στιγμή άκρως χαρακτηριστική και παραστατική. Ο
Τσιταϊσβίλι, στον αγώνα με την Αλκή δεν «έκοψε» για να δώσει
πάσα σε συμπαίκτη του και ο Κετσπάγια όρμησε επάνω του σαν
«μαινόμενος ταύρος», με αποτέλεσμα το περιστατικό να μην
περάσει απαρατήρητο και ασχολίαστο. Δείγμα κι αυτό της
απαίτησης του προπονητή της ομάδας για ομαδικότητα και
συνεργασία. Σε σημείο μάλιστα που κι αυτός ακόμα ο Τιμούρ
πολλές φορές «σκότωνε» το εγώ του προκειμένου να παίξει
ομάδικά και να μη λειτουργήσει εγωιστικά. Κι αυτό ήταν ένα
ακόμα στοιχείο που βοήθησε και έδωσε στην Ανόρθωση το
πρωτάθλημα. Το ομαδικό πνεύμα και η άψογη συνεργασία των
ποδοσφαιριστών μεταξύ τους. Γιατί αλήθεια, ποτέ καμία ομάδα
δεν μπόρεσε να στηριχθεί και να πετύχει κάτι σε ένα μόνο
ποδοσφαιριστή. Ούτε κι αυτή ακόμα η Αργεντινή, του μοναδικού
Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα...
5. Ο κόσμος
Η αλήθεια είναι πως ούτε οι ίδιοι οι οπαδοί της Ανόρθωσης
στην αρχή πίστεψαν στις δυνατότητες της ομάδας τους και πόσο
μακρυά μπορούσε να φτάσει. Τους αρκούσε πάντως που από τα
πρώτα παιχνίδια διαπίστωσαν πως η ομάδα τους και
ανταγωνιστική ήταν και διεκδικητική. Όσο περνούσαν οι αγώνες
και ειδικά μετά τις δύο ισοπαλίες με 0-0 (με Διγενή και ΑΕΚ)
και η αρμάδα του Τιμούρ άρχισε να πιάνει τις στροφές της,
δεν ήσαν λίγοι εκείνοι που μονολόγησαν, «ρε σεις, κάτι
γίνεται εδώ»... και εκείνο που γινόταν ήταν πως η Ανόρθωση
έδειξε και προπάντων έπεισε πως οι δυνατότητες της ήταν πολύ
περισσότερες και μεγαλύτερες από μια αξιοπρεπή παρουσία στο
πρωτάθλημα.
Σιγά-σίγα μάλιστα το «Αντώνης Παπαδόπουλος» (γιατί άλλο τόσο
αλήθεια είναι πως στα εκτός έδρας, οι οπαδοί της «Κυρίας»
απουσίαζαν...) άρχισε να μαζεύει ολοένα και περισσότερο
κόσμο και κάποια στιγμή ακούστηκε και το πολυθρύλητο πλέον,
«Και σήκωσε το, το..., δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω».
Οσο πλησιάζαμε προς το τέλος όλο και η πίστη μεγάλωνε, για
να κλονιστεί κάπως τρεις στροφές πριν το τέλος, μετά τον
μηδενισμό από τη Δικαστική και την ισοπαλία με τον
Ολυμπιακό, ωστόσο στο τέλος το «μπλε» ηφαίστειο εκράγηκε και
τίποτα πλέον δεν μπορούσε να του στερήσει αυτό που δίκαια
κατέκτησε.
6. Η εμπειρία
Στην αρχή ο Τιμούρ ίσως και να παρεξηγήθηκε από τις επιλογές
που έκανε με τους επί το πλείστον «over thirty» (Ξενίδης 31,
Μπορμπόκης 36, Χάμπερ 34, Πουρσαϊτίδης 32, Κινκλάντζε 32,
Φρούσος 31 και στη συνέχεια Ρουντόνια 34), συν το γεγονός
ότι ο ίδιος πατούσε τα 37 και ο Νικολάου τα 32. Τελικά οι «over
thirty» ήταν αυτοί που ως επί το πλείστον κράτησαν όρθια την
«Κυρία», χάρις στην εμπειρία και την ουσιαστική βοήθεια που
πρόσφεραν στην ομάδα, αφού αυτοί αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά
της ομάδας. Ο Χάμπερ έμοιαζε με απροσπέλαστο γερμανικό τανκ,
ο Κινκλάντζε υπήρχαν παιχνίδια που «χόρευε», οι Πουρσαϊτίδης
και Ξενίδης κρατούσαν τα άκρα και ο Φρούσσος με τα 13 γκολ
(μαζί με τα 16 του Κετσπάγια) έδωσε τη δύναμη πυρός που είχε
ανάγκη η «Κυρία». Ο Μπορμπόκης στάθηκε άτυχος, αφού η σεζόν,
αλλά και η καριέρα του, τέλειωσε πρόωρα από το σοβαρό
τραυματισμό, ενώ ο Ρουντόνια, που αποκτήθηκε τον Ιανουάριο,
ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις που δεν μπόρεσαν να
προσφέρουν αυτά που ο ίδιος θα ήθελε, αλλά και τα όσα η
ομάδα περίμενε από αυτόν.
7. Η ήρεμη δύναμη (Κασσιανός)
Εν πολλοίς, κυρίως στους «εχθρούς» παρεξηγημένος. Θέλετε από
το «λουκ», θέλετε από την εν γένει στάση του (αν και πάντα
σοβαρός και προσεκτικός) δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν τον
πολυπάνε. Αυτός πάντως κάνει τη δουλειά του μια χαρά και δυο
τρομάρες και δεν είναι υπερβολή να πούμε πως χάρη σ' αυτόν
πολλές φορές κρατήθηκαν οι λεπτές και επικίνδυνες ισορροπίες
στην ομάδα ένεκα του εκρηκτικού και αυθόρμητου χαρακτήρα του
Τιμούρ. Ο Χρίστος ωστόσο κάνει και πολλή δουλειά (που δε
φαίνεται) από τον πάγκο και δεν ήταν λίγες οι φορές που πήρε
αποφάσεις στην προσπάθειά του να διορθώσει κάποια κακώς
κείμενα που είδε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.
Από τη στιγμή μάλιστα που είναι και «γέννημα θρέμμα» της
ομάδας, πράγμα που πάει να πει ότι πονά και αγάπα την
Ανόρθωση, αυτόματα έχει ένα ακόμα συν υπέρ του. Ο ήπιος
χαρακτήρας, η σοβαρότητα, αλλά και το γεγονός ότι είναι
χαμηλών τόνων, έρχεται να συμπληρώσει στοιχεία που λείπουν
από τον Τιμούρ, με αποτέλεσμα η μεταξύ τους «χημεία» να
θεωρείται απόλυτα πετυχημένη, αφού εκτός των άλλων έπαιξαν
και ποδόσφαιρο μαζί.
8. Το ταλέντο
Αφενός η εμπειρία και αφετέρου το ταλέντο, ήρθαν και έσμιξαν
αρμονικά στην Ανόρθωση, αφού ο Κετσπάγια έδωσε ευκαιρίες στα
νέα παιδιά, με πρώτο και καλύτερο τον Αντώνη Γιωργαλλίδη,
που ήταν αποκάλυψη και στα 23 του χρόνια η Ανόρθωση
ανακάλυψε τον τερματοφύλακα της επόμενης δεκαετίας και βάλε.
Κατσαβάκης (25), Σαμαράς (21) και Τσιταϊσβίλι (25) ήσαν
ποδοσφαιριστές που επίσης πρόσφεραν ουσιαστική βοήθεια, ενώ
ο teenager Κότσαβα, σε όσους αγώνες χρησιμοποιήθηκε έδειξε
αρκετά καλά στοιχεία και το μέλλον (με κάμποση δουλειά)
μπορεί να αποτελέσει ένα γερό γρανάζι για τη «μηχανή» των
«μπλε».
Επομένως, ο Τιμούρ έδειξε πως σκέφτεται και το μέλλον και
δεν κοίταξε μόνο (αυτό για το οποίο πολλοί τον κατηγορούν)
το σήμερα και να θέσει ως αυτοσκοπό το πρωτάθλημα, αλλά η
ομάδα είναι έτοιμη και για την επόμενη μέρα, αφού όπως είναι
αυτή τη στιγμή η Ανόρθωση δεν χρειάζεται να «ξηλωθεί» και να
συναρμολογηθεί από την αρχή. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τις
δηλώσεις Τιμούρ πρώτη προτεραιότητα είναι να διατηρηθεί το
νυν έμψυχο υλικό, συν δυο-τρεις ουσιαστικές προσθήκες.
9. Η δύναμη (το πάθος)
Τα παιχνίδια και πολύ περισσότερο οι τίτλοι δεν κερδίζονται
μόνο με το ταλέντο και την εμπειρία. Αν ήταν έτσι, θα είχαμε
να κάνουμε με «piece of cake» σε ευκολία. Για να μπορέσει
μια ομαδα να φτάσει και να κατακτήσει την κορυφή χρειάζονται
ανεξάντλητες ψυχικές και φυσικές δυνάμεις. Κι αυτό η ομάδα
του Τιμούρ το είχε και με το παραπάνω. Όλοι οι
ποδοσφαιριστές έδειξαν φοβερή δύναμη και πάθος σε όλους
σχεδόν τους αγώνες τους, με αποκορύφωμα το παιχνίδι στην
Πάφο, αλλά και σ' αυτά με την Ομόνοια, τον ΑΠΟΕΛ, τον
Απόλλωνα. Παίκτες όπως ο Χάμπερ, ο Τσιταϊσβίλι, ο Νικολάου,
ο Κατσαβάκης, ο Κετσπάγια «έδωσαν και έφαγαν» πολύ ξύλο για
να μπορέσουν να σταθούν όρθιοι και να βγουν αυτοί νικητές
μέσα από προσωπικές μονομαχίες. Με λίγα λόγια η «Κυρία»
συνδύαζε άριστα το τρίπτυχο δύναμη, ταλέντο, εμπειρία, γι'
αυτό και κατάφερε και έφτασε εκεί που έφτασε πέρα από κάθε
αμφισβήτηση.
10. Show time
Στον πρώτο γυρό και ειδικότερα όσο ήταν στην ομάδα ο Βόουτερ,
υπήρχαν περιπτώσεις που χανόταν η μπάλα και μέχρι ο
αντίπαλος να αντιληφθεί που ήταν ο τερματοφύλακας τη μάζευε
από τα δίκτυα. Για κάποιο διάστημα, μετά την αποχώρηση του
«ιπτάμενου» Ολλανδού, η «Κυρία» έχασε λίγη από την «μαγεία»
της, κάτι που δεν κράτησε όμως για πολύ. Με την έναρξη του
δευτέρου γύρου άρχισαν να (ξανά)πιάνουν τις στροφές τους ο
Κετσπάγια με τον Κινκλάντζε και η Ανόρθωση δεν ήταν λίγα τα
παιχνίδια που πρόσφερε αφειδώς θέαμα. Γι' αυτό και όλοι
φίλοι και «εχθροί» παραδέχονται και λένε πως η Ανόρθωση
έπαιξε το καλύτερο και ελκυστικότερο ποδόσφαιρο και δίκαια
έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του 12ου τίτλου
στην ιστορία της.
Τα «αγκάθια»
στο δρόμο της «Κυρίας»
Μέσα από μια πορεία που όσο
πετυχημένη κι αν είναι υπάρχουν πάντοτε και οι κακοτοπιές,
επικίνδυνες στροφές και ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με
ροδοπέταλα, αλλά πολλές φορές με αγκάθια. Από προβλήματα και
δυσκολίες, άλλο τίποτα. Έλα όμως που η «Κυρία» ήταν καλά
προετοιμασμένη, αλλά και από «σίδερο» φτιαγμένη. Την κάθε
δυσκολία, το κάθε εμπόδιο και αναποδιά, είχε τον τρόπο να τα
αντιπαρέρχεται και να τα ξεπερνά. Εύκολα ή δύσκολα. Γιατί
είπαμε μόνο μέσα από μια τέτοια διαδρομή μπορεί κανείς να
βγει δυνατός, ενισχυμένος και νικητής.
1. Ο Βόουτερ
Στην αρχή όταν τον πρωτογνωρίσαμε, διερωτηθήκαμε: Από ποιον
πλανήτη ήρθε αυτός; Για τον πολύ απλό λόγο πως ο «ιπτάμενος»
Ολλανδός δεν παιζόταν. Κανένα σύστημα, καμία άμυνα ή μαν του
μαν μπορούσε να τον αναχαιτίσει. Όπως έγραψε και ο Αντώνης
Πανούτσος, «έχει να κάνει με την ντρίμπλα του. Τρυπάει τον
αντίπαλο και τον αφήνει τέζα κάτω, άμα του πιάσει...».
Εκπληκτική τεχνική, χαμηλό κέντρο βάρους και στο πρόσωπό του
η Ανόρθωση βρήκε τον παίκτη που μπορούσε άνετα να κάνει τη
διαφορά. Όλα αυτά, όμως, μέχρι τον Δεκέμβρη.
Οταν έγινε γνωστό το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον
Βόουτερ, ο Ολλανδός δεν κρατιόταν και στο τέλος η Ανόρθωση
με βαριά καρδιά αναγκάστηκε να πει το «ναι» και να τον
αφήσει να... πετάξει. Πολλοί τότε νόμισαν πως η ομάδα του
Κετσπάγια δεν θα ήταν η ίδια. Οτι θα έχανε από τη λάμψη, την
εκρηκτικότητα κι αυτό το κάτι παραπάνω. Όντως η «Κυρία»
άλλαξε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την πήρε το ποτάμι. Πολύ
απλά πήραν άλλοι το ρόλο του «πρώτου βιολιού» (Τιμούρ,
Κικλάντζε), διαφοροποιήθηκε και ο τρόπος ανάπτυξης και η
«Κυρία» κρατήθηκε όρθια και συνέχισε να γοητεύει...
2. Το οικονομικό
Πέρσι το καλοκαίρι όλοι άκουγαν Ανόρθωση και άλλαζαν...
δρόμο. Μόνο κάποιοι ρομαντικοί τύποι δοκίμασαν να παίξουν με
τη φωτιά, με κίνδυνο όχι απλά να πιάσουν φωτιά τα μπατζάκια
τους, αλλά να κινδυνεύουν με εγκαύματα πρώτου βαθμού! Η
πλάκα είναι πως ακόμα και όταν η «Κυρία» φάνηκε ξεκάθαρα πως
ήταν ο ένας εκ των δύο σοβαρών υποψήφιων για τον τίτλο, ούτε
και τότε τα πράγματα στα οικονομικά έγιναν πιο ρόδινα. Κι αν
θέλετε να προχωρήσουμε και ένα βήμα παραπάνω, σας λέμε πως
ακόμα και σήμερα παρότι πολλά από τα κακώς κείμενα
διορθώθηκαν, εντούτοις η Ανόρθωση έχει ακόμα δρόμο να
διανύσει μέχρι να μπορέσει να πει ότι βρήκε... ξέφωτο στο
θέμα με τα οικονομικά.
3. Ο μηδενισμός
Πάνω που το πάρτι είχε αρχίσει, κάποιος είχε διαφορετική
γνώμη και το τίναξε στον αέρα.
Η Ανόρθωση ήταν μπροστά στο σκορ 2-0,
διατηρούσε το +5 που είχε αποκτήσει από τον ΑΠΟΕΛ και όλα
έμοιαζαν «μαγικά» κι ονειρεμένα. Ώσπου έσκασε η κροτίδα, το
εκμεταλλεύτηκε ο Αυγουστή και ο Τράττος, μη έχοντας άλλη
επιλογή, καθότι στην απέναντι εστία είχε χτυπηθεί και ο
Γιωργαλλίδης από «ππυριλιά» το παιχνίδι διακόπηκε και το
τέλειωσε η Δικαστική. Μηδενισμός σε αμφότερους και τιμωρία
της έδρας και η διαφορά από το +5 «έπεσε» στο +2 αφού ο
ΑΠΟΕΛ έπραξε το καθήκον του και νίκησε έστω και δύσκολα στο
Δασάκι τον Εθνικό 1-0.
Ο κόσμος και η διοίκηση της Ανόρθωσης θεώρησαν υπερβολική
την ποινή που της επιβλήθηκε, αλλά παρά την έφεση που
κατέθεσε, τίποτα δεν άλλαξε, παρά μόνο ό,τι η Ανόρθωση έχασε
ένα παιχνίδι που είχε στην... τσέπη της κι από πάνω έχασε
και την έδρα της για το καπρίτσιο κάποιου που δεν βρέθηκε
ποτέ...
4. Η πίεση, το στρες, τα νεύρα
Δεν είναι και δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο τα νεύρα όσο
προχωρούν οι αγωνιστικές και όσο η πίεση και η αδρεναλίνη
ανεβαίνουν, με αποτέλεσμα πολλές φορές να βγαίνουν προς τα
έξω άσχημες εικόνες και ενέργειες. Ο Τιμούρ, αφού πρώτα
προκλήθηκε, μίλησε σε δυο-τρεις περιπτώσεις τη «γλώσσα» που
καταλαβαίνουν κάποιοι, χωρίς μισόλογα και χωρίς να κρύβεται
πίσω από το δάκτυλό του. Όπως και παρεξηγήσεις με συμπαίκτες
του είχε (με Κινκλάντζε, Λουκά, Τσιταϊσβίλι), αλλά μιλάμε
για περιστατικά που συμβαίνουν και στις καλύτερες
οικογένειες. Αλλά και επειδή όλοι μέσα στην ομάδα ξέρουν και
γνωρίζουν από πρώτο χέρι τον Τιμούρ, δεν τον παρεξήγησαν,
ούτε το παρατράβηξαν, αντίθετα τα βρήκαν και συνέχισαν η
συνεχίζουν μαζί τον αγώνα που ξεκίνησαν από πέρσι το
καλοκαίρι...
5. Lose control
Αμέσως μετά την απόφαση της Δικαστικής για μηδενισμό της
Ανόρθωσης, ήρθε «καπάκι»
η ισοπαλία με τον Ολυμπιακό.
Εμφάνιση και απόδειξη πως η «Κυρία» μόνο ανεπηρέαστη δεν
έμεινε από τους εξωγενείς παράγοντες, που όπως ήταν φυσικό
άφησαν τα σημάδια τους. Ήταν από τα λίγα παιγνίδια που η
Ανόρθωση εμφανίστηκε κατώτερη του αναμενομένου, ενώ την ίδια
στιγμή ο ΑΠΟΕΛ ξεπερνούσε και το εμπόδιο της Πάφου και
ξανάπιανε την αντίπαλο του στην κορυφή του βαθμολογικού
πίνακα, με μόνο τη διαφορά τερμάτων να τους χωρίζει.
Στις επόμενες δυο αγωνιστικές, όμως (με
Αλκή και
Σαλαμίνα) οι «μηχανές» της
«Κυρίας» ξαναπήραν μπρος και μια αγωνιστική πριν το τέλος
του πρωταθλήματος ανακηρύχθηκε και μαθηματικά πρωταθλήτρια. |
