|
Ο
πρόεδρος
Ο
προπονητής
Οι παίκτες |
 |
Για 5η φορά η
Ομόνοια τερματίζει στη δεύτερη θέση στο βαθμολογικό πίνακα, ενώ ο
Απόλλωνας τερμάτισε για 3η φορά στην τρίτη θέση του βαθμολογικού
πίνακα.
Η ΑΕΛ τερμάτισε στην τέταρτη θέση του βαθμολογικού πίνακα, ενώ η
Ανόρθωση για δεύτερη φορά από το 1991 - 1992 στην πέμπτη θέση.
Στην έκτη θέση τερμάτισε για τέταρτη φορά στην ιστορία του ο Εθνικός
Αχνας, στην έβδομη θέση τερμάτισε για δεύτερη φορά στη σύντομη
ιστορίας της η Αθλητική Ενωση ''Πάφος'', στην όγδοη θέση για πέμπτη
φορά η Ενωση Νέων Παραλιμνίων, στην ένατη θέση τερμάτισε για δεύτερη
φορά στη δεκάχρονη ιστορία της η ΑΕΚ, στη δέκατη θέση τερμάτισε για
πρώτη φορά ο Ολυμπιακός και στην ενδέκατη θέση τερμάτισε ο Διγενής
Μόρφου.
Υποβιβάζονται η Αναγένηση, ο Ονήσιλλος και η Δόξα.
Πρώτοι σκόρερ του Πρωταθλήματος, με τον ίδιο αριθμό τερμάτων, 21,
είναι ο Γιόζεφ Κόζλεϊ της Ομόνοιας και ο Ούκας Σόσιν του Απόλλωνα.
Η φετινή πορεία
Oλα ξεκίνησαν από τη
μετεγγραφική περίοδο του καλοκαιριού. Ο Πρόδρομος Πετρίδης, όπως
ευθέως παραδέχτηκε και στη συνέντευξη που παραχώρησε στον «Φ», πήρε
την υπόθεση τίτλος προσωπικά, γι’ αυτό και «έκανε του κεφαλιού του»
στις πλείστες μετεγγραφές, που πραγματοποίησαν οι γαλαζοκίτρινοι, με
μοναδική εξαίρεση την περίπτωση του Τόμας Βόταβα. Οι υπόλοιποι,
δηλαδή: Χρύσης Μιχαήλ, Χρήστος Γερμανός, Γιώργος Παπανδρέου, Μιχάλης
Σιημητράς, Γιώργος Αμανατίδης, Γκόραν Πετκόφσκι και Βούτσικ
Κόβαλτσικ, όλοι αποτελούσαν προσωπικές επιλογές του προέδρου.
Στο θέμα του προπονητή, μετά από αρκετή σκέψη (και
καθυστέρηση) η εντολή δόθηκε στον Ντούσαν Ούχριν, όνομα φτασμένο και
απ’ όλους αναγνωρισμένο και καταξιωμένο (συν το ότι είχε
ξαναϋπηρετήσει στο κυπριακό ποδόσφαιρο, στη δεκαετία του ’80, στην
ΑΕΛ). Ολα ξεκίνησαν... φυσιολογικά, στις δύο πρώτες αγωνιστικές,
ώσπου στην 3η ήρθε το «Χ» με την Ανόρθωση στο «Αντώνης
Παπαδόπουλος», αποτέλεσμα που δεν κρίθηκε αποτυχημένο, αλλά... μη
πετυχημένο. Βλέπετε, οι απαιτήσεις ήταν από την αρχή πολλές και με
βάση το υλικό και την ποιότητα της ομάδας. Κάποιοι ψιλομουρμούρησαν,
ως προς την τακτική και την εν γένει αγωνιστική συμπεριφορά της
ομάδας, αλλά μέχρι εκεί.
Οταν μάλιστα ήρθε και η νίκη στο Τσίρειο (5η αγ.) επί του Απόλλωνα,
τότε όλοι άρχισαν να μιλούν ξεκάθαρα για τίτλο, ενώ κάποιοι πιο...
προχωρημένοι διέγνωσαν αδυναμίες επειδή ο ΑΠΟΕΛ το τελευταίο ημίωρο
«ταμπουρώθηκε» (και όντως κλείστηκε) για να κρατήσει το υπέρ του
αποτέλεσμα. Το πρώτο μεγάλο «πατατράκ» ήρθε στην 8η αγωνιστική, όταν
η Δόξα απειλούσε άμεσα μέχρι το 90’ με ήττα την ομάδα του Ούχριν,
που κατάφερε να αποφύγει το μεγάλο... κάζο στις καθυστερήσεις, όπου
και κατάφερε (απλά) να ισοφαρίσει και να σώσει τον ένα βαθμό. Στο
μεταξύ η μουρμούρα, η ιδιοτροπία και οι αντιδράσεις προς το πρόσωπο
του Ντούσαν Ούχριν και το σύστημα «ζώνης» (κυρίως ως προς το αν ήταν
εφικτό και λειτουργικό με βάση τις απαιτήσεις, αλλά και τα κυπριακά
δεδομένα...) ήταν πλέον περισσότερο από ευδιάκριτες.
Η αφορμή (και όχι η πραγματική... αιτία) δόθηκε στο ματς με το
Παραλίμνι στην 11η αγωνιστική. Αν και ο ΑΠΟΕΛ κέρδιζε μέχρι και το
90’, ένα γκολ του Κώστα Ηλία στις καθυστερήσεις έφερε το ματς στα
ίσα και το ίδιο βράδυ ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας –«κοινή
συναινέσει»- με τον Σλοβάκο τεχνικό, ενώ ο ΑΠΟΕΛ έμενε τρεις βαθμούς
πίσω από τον Απόλλωνα και την Ομόνοια. Προεδρική επιλογή ήταν και η
κάθοδος του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο οποίος εκείνο τον καιρό εργαζόταν
στη Νίκη Βόλου και είχε βολιδοσκοπηθεί από το καλοκαίρι, αλλά τελικά
είχε επικρατήσει ο Ούχριν. Αγνωστος μεταξύ αγνώστων, ο Σέρβος,
πολλοί (από τους οπαδούς της ομάδας) δεν είδαν με καλό μάτι την
έλευση του, ενώ υπήρχε και η μερίδα εκείνη που χαμογέλασε
ειρωνικά...
Η πρώτη «μεγάλη απάντηση» του Γιοβάνοβιτς ήρθε στο ντέρμπι
της 13ης αγωνιστικής με την Ομόνοια, όταν και ο ΑΠΟΕΛ νίκησε 1-0 και
εκτός του ότι έμεινε «ζωντανός» στο κυνήγι για τον τίτλο, αφού σε
ενδεχόμενο ήττας θα έμενε έξι βαθμούς πίσω από το δίδυμο Απόλλωνα –
Ομόνοιας, βρήκε στο πρόσωπο του Γιοβάνοβιτς, τον άνθρωπο τον οποίο
(πρώτα) οι ποδοσφαιριστές θα πίστευαν και θα τους οδηγούσε στην
υλοποίηση των στόχων τους. Πράγμα που αποδείκτηκε και στην πράξη στη
15η αγωνιστική με τη (νέα) νίκη του ΑΠΟΕΛ σε ένα ακόμα ντέρμπι, επί
της Ανόρθωσης με 2-1 και σε συνδυασμό με τις ήττες της Ομόνοιας από
την ΑΕΛ (2-1) και του Απόλλωνα από την Άχνα (1-0), έφεραν την ομάδα
του Γιοβάνοβιτς (πλέον) στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, για
πρώτη φορά από την έναρξη του πρωταθλήματος.
Κι εκεί που όλα έδειχναν πως η πρωτοκαθεδρία θα έδινε στους
γαλαζοκίτρινους ακόμα μεγαλύτερη ώθηση, ήρθε εντελώς αναπάντεχα και
απρόσμενα το 2-2 με την ΑΕΚ, μέσα στο ΓΣΠ, τη στιγμή μάλιστα που ο
ΑΠΟΕΛ έδειχνε πως θα «καθάριζε με χαρακτηριστική ευκολία και άνεση
όταν κατάφερε να προηγηθεί με 2-0! Αντ’ αυτού είδε την Ομόνοια
(καθώς ο Απόλλωνας είχε πλέον ξεκόψει για τα καλά τέσσερις βαθμούς
πίσω) να συντρίβει με το σκορ της χρονιάς τη Δόξα 11-0 και να τον
πλησιάζει στον ένα πόντο και το πρωτάθλημα να παίρνει και πάλι
«χρώμα» και «άγρια ομορφιά».
Οι δύο «αιώνιοι» επέβαλαν το δικό τους «νόμο» στα ντέρμπι που
ακολούθησε (17η αγωνιστική) με τον ΑΠΟΕΛ να ρίχνει ουσιαστικά στο
κανναβάτσο τον Απόλλωνα, με νίκη 1-0, έστω κι αν ένας αντίπαλος (Α.
Αντωνίου) ήταν ο παίκτης που πέτυχε το μοναδικό τέρμα που έκρινε και
την τύχη του αγώνα. Η Ομόνοια, από την άλλη, κέρδιζε τον Ολυμπιακό
στο τοπικό ντέρμπι και όλα πλέον ήταν ξεκάθαρα πως η κούρσα ήταν για
δύο άλογα. Μέσα σε κλίμα αμφισβήτησης και έντασης, ο ΑΠΟΕΛ, στη 18η
αγωνιστική, είχε να ταξιδέψει στη Λεμεσό για τον αγώνα με την ΑΕΛ,
που διένυε (κι ακόμα διανύει) περίοδο φορμαρίσματος.
Οι γαλαζοκίτρινοι –παρόλο που η αμφισβήτηση και οι φωνές
διαμαρτυρίας, τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και μετά τον αγώνα, δεν
έλειψαν– έμειναν όρθιοι και έφυγαν με τον ένα βαθμό διατηρώντας
παράλληλα και το αήττητό τους. Ακολούθησε μια παρατεταμένη περίοδος
κάμψης για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς, με τον Σέρβο να τη
δικαιολογεί, λέγοντας «είμαστε στα όρια...» και την ομάδα του έστω
και δύσκολα να καταφέρνει να παίρνει τη νίκη με Δόξα (20ή και 3-2),
Διγενή (21η, 1-0), ενώ στο ματς με τον Ολυμπιακό με ατού τη δύναμη
και το πάθος επεκράτησε των «μαυροπρασίνων» με 3-1 και συνέχιζε να
ακολουθεί κατά πόδας την Ομόνοια, η οποία με τη σειρά της έβγαζε ένα
εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα (με Αχνα εκτός, Ανόρθωση εντός και
Απόλλων εκτός).
Και φθάνουμε
στην 23η αγωνιστική όπου αμφότεροι οι «αιώνιοι» είχαν
θεωρητικά εύκολες αποστολές με τους μικρομεσαίους, αλλά πάντα
επικίνδυνους Διγενή (με Ομόνοια) και Παραλίμνι (με ΑΠΟΕΛ). Ο Διγενής
επανανέλαβε τον εαυτό του, όταν ένα χρόνο πιο μπροστά ύψωνε... τοίχο
στο δρόμο προς τον τίτλο στον ΑΠΟΕΛ· αυτή τη φορά έκανε το ίδιο και
με το ίδιο σκορ στην Ομόνοια (3-0). Ο ΑΠΟΕΛ αν και δυσκολεύτηκε,
τελικά χάρη σε ένα γκολ του Κόβαλτσικ, η ομάδα του Γιοβάνοβιτς
έπαιρνε τη νίκη και «καβαλούσε» ρετιρέ στο βαθμολογικό πίνακα.
Ο «εφιάλτης» για την Ομόνοια, όμως, δεν είχε τελειώσει, καθώς μιαν
εβδομάδα αργότερα, ήταν η σειρά της να υποδεχτεί το Παραλίμνι στο
ΓΣΠ και ο ΑΠΟΕΛ να ταξιδέψει στη Δερύνεια. Σαφώς πιο δύσκολη η
αποστολή των γαλαζοκίτρινων, που μέχρι το 82’ η Ομόνοια ήταν μπροστά
στο σκορ με 1-0 επί της Ένωσης, ενώ ο ΑΠΟΕΛ ήταν στο 0-0 με τη
Δερύνεια. Στο 83’ ο Ανδρονίκου καταλογίζει πέναλτι υπέρ του ΑΠΟΕΛ
και ο Χαραλαμπίδης νικά για πρώτη και... τελευταία φορά τον Βέζιρ,
ενώ 3-4 αργότερα ο Ναγκόλι, στο πρώτο και μοναδικό σουτ για την
ομάδα του, νικά τον Γιαλλούρη και ισοφαρίζει ένα ματς που η Ομόνοια
φαινόταν να μη χάνει με τίποτα και που εκτός των άλλων ο Τράττος
υπέπεσε σε απανωτά λάθη σε βάρος των γηπεδούχων.Εξέπλιξη που έδωσε
στον ΑΠΟΕΛ «αέρα» τεσσάρων βαθμών, αλλά και «αέρα» τίτλου.
Αυτός ο «αέρας», όμως, που πήραν παραήταν πολύς, αφού στο ντέρμπι με
την Ομόνοια, έμελλε να τερματιστεί και το αήττητο σερί των
γαλαζοκίτρινων. Κι αυτό τη στιγμή που ο κόσμος μαζεύτηκε και
προετοιμάστηκε για πάρτι τίτλου στο ΓΣΠ, κόντρα στην «αιώνιο»
αντίπαλο. Η Ομόνοια, όμως, το απαγόρευσε, όπως είχε κάνει και ο
ΑΠΟΕΛ ένα χρόνο νωρίτερα, και η υπόθεση τίτλος θα κρινόταν στην
τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, με τον ΑΠΟΕΛ να παίζει «home»
με την Άχνα και η Ομόνοια να πηγαίνει στην Πάφο, όπου την περίμενε η
τοπική ΑΕΠ.
Αυτή τη φορά όμως, η ομάδα του Γιοβάνοβιτς ήταν καλά προετοιμασμένη
και παρά το καρδιοχτύπημα, όταν η Άχνα μείωσε στο 75’, ο ΑΠΟΕΛ
κράτησε τη νίκη νέχρι το τέλος, δίνοντας στο τέλος την ευκαιρία
στους 20.000 φίλους του που κατέκλυσαν το ΓΣΠ, δημιουργώντας νέο
ρεκόρ εισιτηρίων (109.017) καταρρίπτοντας την προηγούμενη (περσινή)
δική τους επίδοση (107.765).
Με άλλα λόγια χρονιά των ρεκόρ για τον ΑΠΟΕΛ η φετινή, αφού εκτός των άλλων ο πρόεδρος της ομάδας
Πρόδρομος Πετρίδης, έγινε μόλις ο δεύτερος πρόεδρος που κατακτά δύο τίτλους
στην ίδια θητεία...
|
 |
