|
Ο ΑΠΟΕΛ
πρωταθλητής
|
 |
Για το μόνο που ήταν
γνωστός, πριν ο ΑΠΟΕΛ ανακοινώσει την πρόσληψή του, ήταν πως
επρόκειτο για έναν (πολύ) καλό ποδοσφαιριστή, που όπως τόσοι και
τόσοι άλλοι ακολούθησε το δρόμο της προπονητικής, καθότι...
κολλημένος με την μπάλα! Το πέρασμά του από τον Ηρακλή (κι αυτό μόνο
για κάποιους μήνες) δεν έλεγε πολλά και προπάντων δεν έπειθε
κανέναν. Πόσο μάλλον όταν ήρθε σε αντικατάσταση του Ντούσαν Ούχριν...
Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες, αφού εκτός των άλλων ο Σλοβάκος στην
καταγωγή τεχνικός έφευγε αήττητος από τον γαλαζοκίτρινο πάγκο. Ο
ίδιος ο πρόεδρος της εταιρείας πήρε πάνω του όλο το ρίσκο και
προχώρησε σε συμφωνία με τον Σέρβο τεχνικό κι ας γνώριζε πως με την
κίνηση του αυτή έπαιζε (στην ουσία) και το δικό του... κεφάλι
«κορώνα γράμματα», αφού η πρόθεση και εκφρασμένη γνώμη ήταν ευθύς
εξαρχής δεδομένη: «Αν δεν πάρω αυτό το πρωτάθλημα, φεύγω...».
Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πως επρόκειτο για έναν (very) «low profile»
τεχνικό, ο οποίος όμως κουβαλούσε όπως όλοι οι συμπατριώτες του
εκείνο το τετραπέρατο και παμπόνηρο (γιουγκοσλάβικο) βλέμμα,
σκοπίμως λιγομίλητος και προπάντων προσεκτικός και επιφυλακτικός στο
κάθε τι και τον καθέναν. Δεν αποτελούσε δα και μυστικό πάντως πως,
κάποιοι –που δεν ήσαν και λίγοι- τον περίμεναν στη γωνία για να του
τα «χώσουν» στην πρώτη τη στραβή και μαζί να ρίξουν και τη χολή τους
στη διοίκηση και δη στον Πρόδρομο Πετρίδη. Στο δευτέτο παιγνίδι του
στον πάγκο το AΠOEΛ ακολουθούσε το ντέρμπι με την Ομόνοια και τον
ΑΠΟΕΛ τρεις βαθμούς πίσω από τους «πράσινους», αλλά και τον Απόλλωνα
(πρώτος με καλύτερη διαφορά τερμάτων) που οδηγούσε την κούρσα...
Στο παιγνίδι εκείνο μπορεί η Ομόνοια να έχασε τις περισσότερες
ευκαιρίες, αλλά ήταν ο ΑΠΟΕΛ που πήρε τη νίκη και ήταν από εκείνο το
ματς που οι γαλαζοκίτρινοι έδειξαν πως είχαν στον υπερθετικό βαθμό
«άντερα» και τσαμπουκά (πέρα από ποιότητα και βάθος), στοιχεία
απαραίτητα για ομάδα που φιλοδοξούσε και ήθελε να φτάσει ψηλά. Εν
πάση περιπτώσει, ο Σέρβος αργά και διακριτικά, άρχισε ν’ αλλάζει
κάποια πράγματα στην ομάδα, αρχικά διαφοροποιώντας την άμυνα ζώνης
και προσαρμόζοντας την τακτική στις εκάστοτε απαιτήσεις των αγώνων
και στη συνέχεια έδειξε να προτιμά να παίζει με μοναδικό «φουνταριστό»
τον Βακουφτσή.
Παράλληλα, ως άνθρωπος που έπαιξε ποδόσφαιρο έδωσε και άφησε
πρωτοβουλίες στους ποδοσφαιριστές του (και εδώ ίσως να ήταν η
ειδοποιός διαφορά με τον Ούχριν) μέσα στο παιγνίδι, ακόμα και αν
αυτό επέσυρε στο λάθος. Όλα αυτά ήταν στοιχεία ευδιάκριτα στη
φιλοσοφία και τα «θέλω» του Γιοβάνοβιτς. Το κυριότερο ήταν πως η
ομάδα προχωρούσε αήττητη και λίγο πριν τα Χριστούγεννα (14η
αγωνιστική,13-14/12) η ομάδα του Γιοβάνοβιτς (πλέον) έπιασε τον
Απόλλωνα στην κορυφή, μετά το πατατράκ του τελευταίου από τη
Δερύνεια (0-1) μέσα στο Τσίρειο.
Με το «καλημέρα» στο 2004, ο ΑΠΟΕΛ έμελλε να πιάσει κορυφή, μετά τη
νίκη του (2-0 την Ανόρθωση), σε συνδυασμό με την (νέα) ήττα του
Απόλλωνα από την Άχνα (1-0) και την ήττα της Ομόνοιας (2-1) από την
ΑΕΛ. Ο Ιανουάριος, όμως, ήταν και ο μήνας της δεύτερης μετεγγραφικής
περιόδου και όλοι συζητούσαν και έλεγαν πως ο ΑΠΟΕΛ χρειαζόταν
ενίσχυση στον επιθετικό τομέα μετά την αποδέσμευση του Γιώργου
Παπανδρέου. Ο χρόνος και οι μέρες περνούσαν και τα χρονικά περιθώρια
στένευαν επικίνδυνα. Η διοίκηση Πετρίδη και δη ο πρόεδρος, για ακόμα
μια φορά πήρε την μπάλα... επάνω του και έφερε τον Βραζιλιάνο Μάρκο
Λουίς Μπρίτο, πριν καλά-καλά το συζητήσει με τον προπονητή της
ομάδας. Αυτό ήταν· ο Γιοβάνοβιτς υπέβαλε την παραίτησή του!
Τότε έπεσαν όλοι πάνω του προκειμένου να τον πείσουν και να τον
πιέσουν για να αλλάξει γνώμη. Τελικά με την παρέμβαση και των
οργανωμένων ο Γιοβάνοβιτς βάζει «νερό στο κρασί του» και αναιρεί την
παραίτησή του (και πάλι βρέθηκαν κάποιοι να τον κατηγορήσουν για την
ενέργειά του αυτή). Στη 16η αγωνιστική να κάνει την πρώτη του
«γκέλα» με την ΑΕΚ κι εκεί που προηγήθηκε 2-0 να ισοφαριστεί (και
από λάθη της διαιτησίας) σε 2-2, η Ομόνοια να πλησιάσει στον πόντο
και στη 18η αγωνιστική, μέσα σ’ένα «αλαλούμ» με επίκεντρο τη
διαιτησία, ο ΑΠΟΕΛ μένει στην ισοπαλία με την ΑΕΛ(1-1). Αυτό όμως
δεν ήταν αρκετό, για τον ΑΠΟΕΛ, αφού με την ισοπαλία έχασε την
πρωτοπορία από την Ομόνοια (που στο μεταξύ νίκησε τη Δερύνεια 4-1).
Με πολλά «αχ» και «βαχ» ο ΑΠΟΕΛ βαστά και αντέχει την πίεση με τον
Γιοβάνοβιτς κατ’ επανάληψη να δηλώνει «είμαστε στα όρια...» και τον
ίδιο να κρατά σε εγρήγορση τους ποδοσφαιριστές του «με νύχια και
δόντια...» και η ομάδα του προχωρούσε από νίκη σε νίκη αφού
οποιαδήποτε τυχόν απώλεια ίσως να αποδεικνυόταν και καταστροφική.
Στην 23η αγωνιστική η Ομόνοια δέχεται τριπλό... χαστούκι από τον
Διγενή (3-0), ο ΑΠΟΕΛ «διά πυρός και σιδήρου» έκαμψε την αντίσταση
του Παραλιμνίου (2-1) και έπιασε κορυφή. Στην 24η αγωνιστική και το
θρίλερ των «τεσσάρων λεπτών» όταν ο ΑΠΟΕΛ έπαιρνε τη νίκη από τη
Δερύνεια και το Παραλίμνι, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ισοφάριζε με
τον Ναγκόλι... Mια εβδομάδα αργότερα ήρθε η ήττα από τη Oμόνοια,
αλλά παρ’ όλα αυτά η διοίκηση ανανέωσε τη συνεργία της με τον Σέρβο
και αυτός σε αντάλλαγμα οδήγησε την ομάδα του στη νίκη και στον
τίτλο στο χθεσινό παιγνίδι με την Άχνα.
|
 |
